Και που λες...

Και που λες, εκεί που με είχε πάρει ο γλυκός ο ύπνος, βυθισμένη μέσα σε μαξιλάρια  και παπλώματα και το air-contition στους 16 ακούω το χαρακτηριστικό "κλικ" του κινητού μου που σημαίνει πως κάποιος με θυμήθηκε και μου έστειλε μήνυμα. "Ποιός είναι;", ρωτάω. "Ο Τάδε είμαι που γνωριστήκαμε Εκεί!", απαντάει. Κάγκελο εγώ. Δε θυμάμαι καν αν του είχα δώσει τον αριθμό μου. Είναι αυτό που λένε ότι σου έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Και αυτά ξέρετε είναι τα καλύτερα....

Είναι σαν να σου λέει η ζωή: "Ξέρεις πρέπει να μου δώσεις άλλα 100€ για να πάρεις αυτή την τσάντα την longchamp...". Και να σου λέει από την άλλη -έτσι ξαφνικά: "Α! Σου κάνω δώρο μια Ηermes!". Εσύ τώρα θα δώσεις άλλα 100€ για μία εμμονή ή θα πάρεις χωρίς κόπο το " καλύτερο κομμάτι ";










Ε, και για να μην τα πολυλογώ, "Σου χρωστάω ένα κέρασμα μόλις γυρίσω Θεσσαλονίκη", μου λέει με τρόπο γεμάτο υπονοούμενα. Ωραία, τα πιάσαμε τα λεφτά μας.